This book took me ages to finish as tears kept streaming from my eyes, blurring my vision, making it impossible to read more than a couple of pages at a time. No, but seriously, how can a book about a group of friends be so, so sad. I’m not exaggerating when I say that I cried every other paragraph. There were so many moments, so much wisdom, so much life that it was both beautiful and overwhelming - but I wouldn’t want it any other way.

The story starts with Louisa wanting to see a famous painting called “The One of the Sea”. She ends up listening to a very long story about a group of Friends at a pier one Summer, a lifetime ago.

My Friends is a story of survival, the power of friendship, and the joy of being young and stupid (but at least not as stupid as being an adult). These were great kids dealing with whatever life threw at them, but doing a amazing job nonetheless.

A homage to art, to creating, to sticking around, and to those day-ones who believed in us long before we even dared to dream.

Hoeveel ik ervan begrepen heb? Schrikbarend weinig. Ik kan het verhaal zeker niet navertellen, toch was ik van begin tot eind geïntrigeerd en vond ik dit oprecht een goed boek.

De goede zoon is zo opgezet dat je lang in het duister tast - wat ik knap vond was hoe herhaling werd ingezet, waardoor het leek alsof je vanuit verschillende verdiepingen in een flatgebouw naar eenzelfde gebeurtenis buiten keek; je ziet weliswaar hetzelfde, maar toch net niet alles.

Dan bestaat het boek ook nog eens uit heel veel (terug)verwijzingen. Zo heb je de hoofdpersoon die als schrijver soms uit het verhaal stapt om de lezers aan te spreken. Je hebt de verhaallijn van zijn moeder, die haar laatste jaren dementerend in een verzorgingshuis doorbrengt - en de opzet van het verhaal laat je ook een (denk ik) soortgelijke verwarring ervaren, dat je dingen herkent, maar (nog) niet kan plaatsen. De schrijver staat bekend om zijn plotloze romans - en voor een van de verhaallijnen in dit boek lijkt er ook geen plot te zijn uitgewerkt. Dan heb je ook nog alle futuristische uitvindingen.

Kortom, een verwarrende ervaring van het beste soort.

Vreemd genoeg ben ik opgegroeid met canto-televisiedrama’s waarin beurs crashes, risicovolle beleggingen en vijandige overnames schering en inslag waren. Zo’n stijgende lijn, plateau en onvermijdelijk vrije val leidt altijd tot een spannend verhaal; zodra het de hoofdpersoon (bijna altijd een man) voor de wind gaat is het een kwestie van tijd of het zwaard van Damocles valt. Al het geld verdampt en wat rest is wanhoop en ellende - een dure les die de hoofdpersoon leert over wat écht waardevol is in het leven (bijna altijd een vrouw en kind thuis).

Wat dat betreft volgt Geld verdienen een soortgelijk plot, behalve dat de hoofdpersoon Ellie is, een queer vrouw en totaal niet het corporate type. Daarnaast staat een vriendschap centraal. Ellie tipt haar vriendin Freya en de twee verdienen in korte tijd veel geld. Wat leuk was gevonden, maar waar we niet echt een bevredigend antwoord op kregen, waren de mysterieuze klachten die optraden zodra mensen hun aandeel zagen stijgen. Het moge duidelijk zijn dat geld niet gelukkig maakt, maar geld verliezen maakt zeer zeker ongelukkig.

Dit is het derde boek dat ik van Hanna Bervoets las en zeker niet het laatste.

3.5 sterren