A traditional American woman, a “tradwife” influencer, suddenly awakens in the brutal reality of 1855—where she must unravel whether this living nightmare is an elaborate hoax, a twisted reality show, or something far more sinister in this sensational debut novel. My name was Natalie Heller Mills, and I was perfect at being alive. Natalie lives a traditional lifestyle. Her charming farmhouse is rustic, her husband a handsome cowboy, her six children each more delightful than the last. So what if there are nannies and producers behind the scenes, her kitchen hiding industrial-grade fridges and ovens, her husband the heir to a political dynasty? What Natalie’s followers—all 8 million of them—don’t know won’t hurt them. And The Angry Women? The privileged, Ivy League, coastal elite haters who call her an antifeminist iconoclast? They’re sick with jealousy. Because Natalie isn’t simply living the good life, she’s living the ideal—and just so happens to be building an empire from it. Until one morning she wakes up in a life that isn’t hers. Her home, her husband, her children—they’re all familiar, but something’s off. Her kitchen is warmed by a sputtering fire rather than electricity, her children are dirty and strange, and her soft-handed husband is suddenly a competent farmer. Just yesterday Natalie was curating photos of homemade jam for her Instagram, and now she’s expected to haul firewood and handwash clothes until her fingers bleed. Has she become the unwitting star of a ruthless reality show? Could it really be time travel? Is she being tested by God? By Satan? When Natalie suffers a brutal injury in the woods, she realizes two things: This is not her beautiful life, and she must escape by any means possible. A gripping, electrifying novel that is as darkly funny as it is frightening, Yesteryear is a gimlet-eyed look at tradition, fame, faith, and the grand performance of womanhood.

Kusurlu bir sikke elden ele, keseden keseye geçerek bütün Roma’yı nasıl dolaşır? Hikâyeyi hikâyeye, yolu yolcuya, rüyayı rüyete, yedi kişiyi erdemli bir köpeğe nasıl bağlar? Gölgelerin mağarasına dönen haberci her defasında niye taşlanır? Kehribar Geçidi, MS 300’lü yıllarda İmparator Diocletianus Roma’sında bu sorulara cevap arıyor. Okuyucularını Forum’un, Colosseum’un, Senato’nun, Tiber ırmağının, Şifa Tapınağı’nın, sonradan kaybedilmiş veya hiç edinilmemiş özgürlüklerin, hitabetin, yazmaların, lâhitlerin, şifalı otların, kurtların kuşların, dağların, en dehşetli dövüşlerin, toga picta’nın ve dikenli deniz salyangozlarının arasında uzun bir yolculuğa davet ediyor. Berrak fakat derin dili, karakterlerinin canlılığı, olaylarının sürükleyiciliği, dönemsel detaylarının zenginliği, can yakıcı meselelerinin her daim geçerliliği ile tarihin özel bir noktasından çekip çıkarılmış olsa da evrensel insanlık hallerine dair söyleyecek sözü olan destansı bir başyapıt. Sekiz yıllık bir emeğin sonucu. “Sanki ölmüşüz de bu dünyadaki günlerimizi anarak konuşuyoruz seninle. Sanki bu dünyadaki yaşamımız bitmiş de biri, bütün dertlerimize dönüp şöyle bir bakalım diye omuzumuzu okşar gibi. Bitti artık, geçti, der gibi.''

Japonya'nın en çok okunan romanlarından İnsanlığımı Yitirirken'de Osamu Dazai, savaş sonrası Japonya'sının boğucu atmosferinin toplumdaki izdüşümünü ve bireyin kalabalıklar karşısında giderek yabancılaşarak insani değerlerini yitirişini aktarmak için teşrih masasına kendini yatırıyor. Gündelik yaşamın acı veren detaylarını ve yıkıcı anların uğultusunu tüm yalınlığıyla kâğıda dökerek yarattığı bu anti-kahramanla, Japonya'nın genç aydınlarının Batı ile geleneksel kültür arasındaki sıkışmışlığını resmederek, bireyciliğin ve toplum karşıtlığının "salgın" gibi yayıldığı bir coğrafyada varoluşçuluk tohumları serpiyor. Duygular hırpalanarak siliklenirken, dünyanın gerçekliğini yitirişini aktaran Dazai, dünyevi hazlar peşinde iyileşmeye çalışırken daha da parçalanan Yozo karakterinde cisimleşen evrensel sancının yansıdığı satırlarla yazın dünyasında ölümsüzleşiyor. Yaşamı intihar girişimleriyle şekillenmiş bir yazardan, ölümün sınır çizgilerine misilleme yapan bir metin...

Yirmi yıllık evlilikten sonra Resi –Marie Thérèse olan daha şık çift adını kullanmakta ısrarcıdır artık– oğlunu da yanına alarak kocası Franz’ı terk eder. Öncesinde işten çıkarılan koca, aile için kendi elleriyle bir ev inşa etmiştir. Boş odalarının tekinsiz sessizliğine gömüldüğü büyük evde Franz şimdi sızlanarak içer. Mutfaktaki önlüğünü bir kenara fırlatan kadın adımını evden dışarı atmıştır, kocaysa kırgınlığını, küskünlüğünü, öfkesini büyüterek Marie Thérèse’e kinlenir: mizojiniyle sanatsal sanrılar arasında gidip gelen, kaba sözlere evrilen eril bir monolog, çelişkilerle ve intikam planıyla dolu, sonun başlangıcı olacak paramparça bir veda mektubu dökülür ağzından. Margit Schreiner, “Sevmek Dedikleri” kitabının ardından “Ayrılık Üçlemesi”nin ikinci kitabı olan “Ev, Kadınlar, Seks” ile kuvvetli bir yazınsal dil ve ton tutturmakla kalmıyor, bugünlerde okunabilecek en eğlenceli ve ilgi çekici cinsiyet çalışmasını da roman sanatına kazandırıyor. “Soğukkanlı ve cesurca sahnelenen bağlanma ve baştan çıkarma hayalleri, ölümcül karşılaşmalar: (…) Roald Dahl dokunuşu barındıran ve sık sık Robert Gernhardt’ın kalemini andıran, Avusturya kültürüne uyarlanmış iyi bir karışım.” Volker Hage, Die Zeit “Anlatıcının, karısı ondan kaçtıktan sonra eril gevezelikleriyle kendini ele verdiği incelikli bir karakter metni – kurnaz bir evlilik romanı.” Neue Zürcher Zeitung “Zeki bir kitap, çok inandırıcı, sanatsal bir dil – son derece önemli bir yazar olduğunu düşünüyorum.” Marcel Reich-Ranicki, Das Literarische Quartett “Sözel cinnet 200 sayfadan fazla sürüyor, kadınlar ‘kendi hatası’, ‘oh olsun’ derken erkekler kader arkadaşlarıyla dayanışma içinde olacak, ta ki siyaseten evcilleştirilmiş, duygu dünyası çarpık bir adamın belki de asla yazamayacağı öfkeli bir karakter romanını bir kadının yazdığını anlayana dek .” Henryk Broder, Der Spiegel “Hastasın sen. Yani, böyle yüzüne karşı söylemeyi hiç istemezdim ama aslında çoktandır bunun farkındayım. Doğrusunu istersen ilişkimizin ilk gününde anlamıştım.”

A traditional American woman, a “tradwife” influencer, suddenly awakens in the brutal reality of 1855—where she must unravel whether this living nightmare is an elaborate hoax, a twisted reality show, or something far more sinister in this sensational debut novel. My name was Natalie Heller Mills, and I was perfect at being alive. Natalie lives a traditional lifestyle. Her charming farmhouse is rustic, her husband a handsome cowboy, her six children each more delightful than the last. So what if there are nannies and producers behind the scenes, her kitchen hiding industrial-grade fridges and ovens, her husband the heir to a political dynasty? What Natalie’s followers—all 8 million of them—don’t know won’t hurt them. And The Angry Women? The privileged, Ivy League, coastal elite haters who call her an antifeminist iconoclast? They’re sick with jealousy. Because Natalie isn’t simply living the good life, she’s living the ideal—and just so happens to be building an empire from it. Until one morning she wakes up in a life that isn’t hers. Her home, her husband, her children—they’re all familiar, but something’s off. Her kitchen is warmed by a sputtering fire rather than electricity, her children are dirty and strange, and her soft-handed husband is suddenly a competent farmer. Just yesterday Natalie was curating photos of homemade jam for her Instagram, and now she’s expected to haul firewood and handwash clothes until her fingers bleed. Has she become the unwitting star of a ruthless reality show? Could it really be time travel? Is she being tested by God? By Satan? When Natalie suffers a brutal injury in the woods, she realizes two things: This is not her beautiful life, and she must escape by any means possible. A gripping, electrifying novel that is as darkly funny as it is frightening, Yesteryear is a gimlet-eyed look at tradition, fame, faith, and the grand performance of womanhood.

Japonya'nın en çok okunan romanlarından İnsanlığımı Yitirirken'de Osamu Dazai, savaş sonrası Japonya'sının boğucu atmosferinin toplumdaki izdüşümünü ve bireyin kalabalıklar karşısında giderek yabancılaşarak insani değerlerini yitirişini aktarmak için teşrih masasına kendini yatırıyor. Gündelik yaşamın acı veren detaylarını ve yıkıcı anların uğultusunu tüm yalınlığıyla kâğıda dökerek yarattığı bu anti-kahramanla, Japonya'nın genç aydınlarının Batı ile geleneksel kültür arasındaki sıkışmışlığını resmederek, bireyciliğin ve toplum karşıtlığının "salgın" gibi yayıldığı bir coğrafyada varoluşçuluk tohumları serpiyor. Duygular hırpalanarak siliklenirken, dünyanın gerçekliğini yitirişini aktaran Dazai, dünyevi hazlar peşinde iyileşmeye çalışırken daha da parçalanan Yozo karakterinde cisimleşen evrensel sancının yansıdığı satırlarla yazın dünyasında ölümsüzleşiyor. Yaşamı intihar girişimleriyle şekillenmiş bir yazardan, ölümün sınır çizgilerine misilleme yapan bir metin...