A shocking, hilarious and strangely tender novel about a young woman’s experiment in narcotic hibernation, aided and abetted by one of the worst psychiatrists in the annals of literature. Our narrator has many of the advantages of life, on the surface. Young, thin, pretty, a recent Columbia graduate, she lives in an apartment on the Upper East Side of Manhattan paid for, like everything else, by her inheritance. But there is a vacuum at the heart of things, and it isn’t just the loss of her parents in college, or the way her Wall Street boyfriend treats her, or her sadomasochistic relationship with her alleged best friend. It’s the year 2000 in a city aglitter with wealth and possibility; what could be so terribly wrong? This story of a year spent under the influence of a truly mad combination of drugs, designed to heal us from our alienation from this world, shows us how reasonable, even necessary, that alienation sometimes is. Blackly funny, both merciless and compassionate – dangling its legs over the ledge of 9/11 – this novel is a showcase for the gifts of one of America’s major young writers working at the height of her powers.

The cult Japanese bestseller about a female gourmet cook and serial killer and the journalist intent on cracking her case, inspired by a true story. There are two things that I can simply not tolerate: feminists and margarine. Gourmet cook Manako Kajii sits in Tokyo Detention Center convicted of the serial murders of lonely businessmen, who she is said to have seduced with her delicious home cooking. The case has captured the nation’s imagination but Kajii refuses to speak with the press, entertaining no visitors. That is, until journalist Rika Machida writes a letter asking for her recipe for beef stew and Kajii can’t resist writing back. Rika, the only woman in her news office, works late each night, rarely cooking more than ramen. As the visits unfold between her and the steely Kajii, they are closer to a masterclass in food than journalistic research. Rika hopes this gastronomic exchange will help her soften Kajii but it seems that she might be the one changing. With each meal she eats, something is awakening in her body, might she and Kaji have more in common than she once thought? Inspired by the real case of the convicted con woman and serial killer, "The Konkatsu Killer," Asako Yuzuki’s Butter is a vivid, unsettling exploration of misogyny, obsession, romance and the transgressive pleasures of food in Japan.

Η θερμοκρασία ανεβαίνει, οι πάγοι λιώνουν, οι ωκεανοί διαστέλλονται. Τεράστιες ποσότητες υδάτων κατακλύζουν την ξηρά, ολόκληρες πολιτείες καταποντίζονται. Ο ήρωας του βιβλίου, σαν άλλος Νώε, επιβιώνει εξήντα περίπου μέρες, αφού έρχεται αντιμέτωπος με ποικίλα πρακτικά, υπαρξιακά και ηθικά ζητήματα. Στην Κιβωτό του, εκτός από τον σκύλο του τον Παρασκευά, τον συντροφεύουν συγγραφείς, στοχαστές και καλλιτέχνες - η μνήμη ενός ολόκληρου πολιτισμού, που παραμένει ζωντανός μέσα από τις αφηγήσεις του. Ο "Νώε", οικολογική αλλά και πολιτική δυστοπία, μιλά για κάτι που είναι ήδη παρόν. «Μπορεί ο καταποντισμός να είναι ένας, μα στην πραγματικότητα είναι πολλοί - πριν, κατά τη διάρκεια και κυρίως μετά. Θα 'πρεπε να το καταλάβω όταν άρχισαν να σηκώνουν το φράγμα στην παραλία, όταν έβλεπα τις οικογένειες να πνίγονται μέσα στα διαμερίσματά τους κι όταν εγκατέλειπα τους ναυαγούς στη νησίδα που βυθίστηκε. Δύο μήνες τώρα συνεχίζω ασταμάτητα να λάμνω πάνω από την πνιγμένη πόλη ανάμεσα σε σκουπίδια, μνήμες, μύθους, παραμύθια και βιβλικές γραφές. Ένας σβόλος ψεύτικης ελπίδας η ανταμοιβή μου.» (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου) «Καταλήγω πως το φαινομενικά δυστοπικό στη θεματική του βιβλίο, ήταν ένας ολικός επαναπροσδιορισμός, να βρούμε από τη αρχή ποιοι είμαστε, τι μας περιβάλλει και ποια η θέση μας σ’ αυτό. Όχι τυχαία, ολοκληρώνοντας ο ίδιος την ιστορία του, μιλά για έναν νέο ρεαλισμό, χωρίς στυγνό και απελπιστικά τετραγωνισμένο ορθολογισμό, που να επιτρέπει στην αξία άνθρωπος, σε συμφιλίωση με τον φυσικό κόσμο, να επιβιώσει και να χαρεί μια ισορροπημένη ζωή, χωρίς βαρβαρότητες, χωρίς βία, χωρίς την ψευδαίσθηση της δύναμης, χωρίς οίηση. Ακόμα κι αν, για να συμβεί αυτό, να πρέπει να διαλυθεί ο παρών κόσμος στα στοιχεία του. Τολμηρό, όσο και ευαίσθητο βιβλίο, ανοιχτό σε διαφορετικές αναγνώσεις». [Διώνη Δημητριάδου, bookpress. gr, 4 Ιουλίου]